او متولد سال ۱۳۷۹ است و به عنوان بازیکن تنیس روی میز بانوان ایران در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا، حضور داشت و در بخش‌های دوبل و میکس به میدان رفت.
مهشید اشتری در این گفت‌وگو از تجربه حضور در بازی‌های آسیایی، محدودیت‌های مالی، تفاوت شرایط ایران با قدرت‌های آسیایی و ضرورت فراهم شدن فرصت‌های بیشتر برای بانوان ملی‌پوش می‌گوید.
نخستین باری که راکت پینگ‌پنگ را به دست گرفتید، فکر می‌کردید روزی عضو تیم ملی شوید؟
آن زمان من بچه بودم و خیلی متوجه نبودم تیم ملی چیست و حضور در آن چه اهمیتی دارد، اما پدرم از همان ابتدا جدی به این موضوع نگاه می‌کرد و پیگیر پیشرفت من بود.سال ۱۳۹۰، در رده سنی خودم نفر دوم ایران شدم. از سال ۱۳۹۱ به‌صورت پیوسته عضو تیم ملی نوجوانان و جوانان شدم و بعد هم با بالاتر رفتن رده سنی‌ام، این مسیر ادامه پیدا کرد.
معمولاً وقتی ورزشکار به موفقیتی می‌رسد، تشویق می‌شود و مسئولان هم از او استقبال می‌کنند؛ اما پس از شکست چه اتفاقی می‌افتد؟
ما به این موضوع عادت داریم. می‌دانیم وقتی برنده می‌شویم، همه از ما استقبال می‌کنند و وقتی می‌بازیم، برخوردها ممکن است متفاوت باشد. این رفتارها برای ما چیز تازه‌ای نیست. با این حال، با وجود اینکه در ناگویا مقام نیاوردیم، در فرودگاه از ما استقبال خوبی شد.
گاهی پس از مسابقات در فضای مجازی هجمه‌های سنگینی به ورزشکاران وارد می‌شود. شما چنین تجربه‌ای داشتید؟
نه واقعاً، برای من پیش نیامده و مردم همیشه لطف داشته‌اند. اما واقعیت این است شما نمی‌توانید همه را راضی نگه دارید و انتظار داشته باشید همه از شما تعریف کنند. حتی اگر نفر اول جهان هم باشید، باز عده‌ای پیدا می‌شوند که حرفی بزنند و انتقاد کنند.
شما پیش از اعزام به مسابقات ناگویا، به عملکرد خودتان و تیم نمره ۱۵ از ۲۰ داده بودید. همچنان همین نمره را قبول دارید؟
واقعاً در این رشته، شرایطی که ما داریم تفاوت زیادی با کشورهای چین، کره جنوبی و ژاپن که با قدرت و امکانات بسیار زیادی این ورزش را دنبال می‌کنند، وجود دارد. الان هم دقیقاً نمره ۱۵ می‌دهم، به هر حال ما به مسابقات رفتیم و بازی کردیم. برای نخستین بار هم در بازی‌های آسیایی، در بخش میکس حضور داشتیم و در دوبل هم مسابقه دادیم. این اتفاق برای تنیس روی میز بانوان ایران، پس از انقلاب، تجربه‌ای تازه بود. همین که توانستیم در این بخش‌ها بازی کنیم، دستاورد بزرگی است.
به تیم آقایان چه نمره‌ای می‌دهید؟
آن‌ها در بخش تیمی و دوبل به مراحل بالاتری رسیدند و می‌توانم به عملکرد آقایان نمره ۱۸ از ۲۰ بدهم، چون آن‌ها در آسیا مقام آوردند.
فکر می‌کنید چه عاملی موجب عملکرد بهتر آقایان شده است؟
فرصت حضور بیشتر در رقابت‌های مختلف، در کنار کمک‌هایی که از طرف فدراسیون و اسپانسرها به آن‌ها شده، موجب پیشرفت تیم آقایان شده است. به طور مثال نوشاد عالمیان در لیگ فرانسه بازی می‌کند یا بنیامین فرجی به کمپ‌های ژاپن و آلمان رفته و در کشورهای مختلف فرصت تمرین و مسابقه داشته است.
در ناگویا چه چیزی درباره فاصله فنی تیم بانوان تنیس ایران با تیم‌های برتر آسیا برایتان روشن شد؟
ما باید خیلی بیشتر از این‌ها تلاش کنیم. در بعضی زمینه‌ها، از کشورهای شرق آسیا خیلی عقب هستیم؛ از شرایط بدنی گرفته تا تکنیک و تاکتیک. به نظرم تنیس روی میز بانوان ایران به یک تغییر بسیار اساسی و گسترده نیاز دارد. فدراسیون، مربیان و هر کسی که در این مسیر نقش دارد، مسئولیت این تغییر برعهده او است. البته ورزشکار عضو اصلی این مجموعه است، اما نمی‌توان همه مسئولیت را به او نسبت داد. با دست خالی نمی‌شود حریف غول‌های آسیا شد!
هنوز هم برای حضور در تورنمنت‌های بین‌المللی مجبورید هزینه شخصی پرداخت کنید؟
بله. به‌جز مسابقات آسیایی و جهانی که فدراسیون ما را به آن‌ها اعزام می‌کند، سایر تورنمنت‌هایی که می‌خواهیم در آن‌ها شرکت کنیم، عمدتاً با هزینه شخصی بازیکنان است.
اگر بخواهید مهم‌ترین موانع و کمبودهای پیش روی ورزشکاران این رشته را نام ببرید، به چه مواردی اشاره می‌کنید؟
شرایط کلی کشور خودش به مانع بزرگی تبدیل شده است. در این وضعیت، نمی‌توانیم به‌راحتی در کمپ‌های خارجی شرکت کنیم و از فرصت‌های تمرینی بیشتری بهره ببریم. حتی تأمین نیازهای اولیه رشته هم دشوارتر از گذشته شده است چه برسد به برنامه‌ریزی اردوهای خارج از کشور.
نظر شما